۱۳اوت ۲۰۲۶ - براساس مطالعه جدیدی که در مجله غدد درون‌ریز و متابولیسم بالینی منتشر شده است، بیمارانی که مبتلا به دیابت نوع ۲ بوده و برای سرطان فعال تحت درمان قرار دارند، ممکن است از آگونیست‌های گیرندۀ GLP-1 سود ببرند.

استفاده از آگونیست‌های گیرندۀ GLP-1 برای دیابت نوع ۲(T2D)  از زمان تایید توسط FDA در سال ۲۰۱۷افزایش یافته است. GLP-1RAها به ویژه برای بیماران سرطانی اهمیت دارند زیرا کنترل قند خون را بهبود می‌بخشند و تومورها برای تکثیر به شدت به متابولیسم گلوکز وابسته هستند.

داده‌های بالینی در مورد GLP-1RAها همچنان کمیاب هستند، علی‌رغم مزایای بقای اثبات شده متفورمین برای بیماران دیابتی نوع ۲ مبتلا به سرطان. طبق داده‌های پیش‌بالینی و بالینی اولیه، GLP-1RAها ممکن است از رشد تومور جلوگیری کرده، مرگ و میر در برخی سرطان‌ها را کاهش دهند و وقایع قلبی عروقی را در طول ایمونوتراپی کمتر کنند.

با این حال، هیچ تحقیقی به طور مستقیم کنترل قند خون با مونو-تراپی  GLP-1RA و متفورمین را مقایسه نکرده است.

بنابراین، این اولین تحلیل جامع است که چگونگی تأثیر درمان مداوم یا جدید GLP-1RA بر بقای بیماران مبتلا به بدخیمی‌های جامد و هماتولوژیک با سطوح مختلف کنترل قند خون را ارزیابی می‌کند.

محققان با استفاده از TriNetX، یک پایگاه داده جهانی با بیش از ۱۲۰میلیون بیمار، مجموعه‌ای شامل ۳۷۴۷ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ را که ظرف سه ماه پس از شروع درمان سیستمیک،  GLP-1RA دریافت کرده بودند، شناسایی کردند.

آنها همچنین ۵۲,۰۶۱ بیمار را که در همان دوره متفورمین دریافت کرده بودند به عنوان گروه کنترل یافتند. تحلیل‌های فرعی بیشتر، بیماران را بر اساس چاقی، محدوده هموگلوبین گلیکوزیلهو اینکه آیا آنها "مصرف کنندۀ جدید" GLP-1 RA  در عرض سه ماه پس از شروع درمان سرطان بودند، طبقه‌بندی کردند.

در هر دو گروه، بیماران تحت درمان مونوتراپی کلی(نسبت خطر[HR]=0.875؛ فاصلۀ اطمینان 95 درصد، 0.778-0.985؛P = 0.0268) و گروه شروع جدید(HR=0.786؛  فاصلۀ اطمینان 95 درصد، 0.662-0.934؛P = 0.0062)، میزان مرگ و میر به طور قابل توجهی در بیماران تحت درمان با GLP-1RA  کمتر بود.

تحلیل‌های ثانویه طبقه‌بندی شده بر اساس شاخص توده بدنی وHbA1c  به سطح معناداری آماری نرسیدند.

در مجموع، ارزیابی اثربخشی درمان‌های نوین با توجه به اهمیت کنترل بهینه قند خون در بیماران مبتلا به سرطان و دیابت، حیاتی است. صرف نظر از زمان شروع درمان، محققان دریافتند که بیماران تحت درمان باGLP-1RA ها، در مقایسه با متفورمین به عنوان استاندارد مراقبتی، به طور معنی‌داری مرگ و میر و بستری شدن در کل موارد کمتری داشتند.

علاوه بر این، بیمارانی که GLP-1RA را همراه با متفورمین شروع کرده بودند، بقای بهتری نسبت به کسانی که انسولین را شروع کرده بودند، نشان دادند. این امر نشان می‌دهد که  GLP-1RAها می‌توانند به عنوان یک درمان خط دوم مفید برای سرطان فعال عمل کنند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/glp-1-receptor-agonists-show-promise-for-patients-with-cancer-and-type-2-diabetes-jama-176964